طنز تلخ…

وبلاگ گیلاس رو من خیلی وقته می خونم.. اما خیلی وقتا براش کامنت نمی ذارم.. چون حس میکنم کامنت «خیلی جالب بود» و «وای عزیزم من هم آره» و «کلی خندیدم» و این سبک جمله های عمومی که فقط حکم رفع تکلیف دارن، فقط توهین به نویسنده وبلاگه!
خیلی ها رو هم می شناسم که بدلیل همین خصیصه من، دیگه نیومدن وبلاگم و اگر هم اومدن، کامنت نذاشتن! انگار که کامنت گذاشتن یه بده بستونه معامله گرانه است! کلاً ماها خیلی وقتا به خیلی چیزا همین ریختی نگاه می کنیم… اگر تو اومدی من هم میام… اگر گفتی من هم می گم… اگر نشون دادی من هم نشون می دم (فکر بد نکنید… مثلاً فکر کنید برگه امتحانی که از بیست 5.5 گرفتین!)
بگذریم.. از بحث منحرف شدم.. آره می گفتم.. وبلاگ گیلاسی رو خیلی وقته می خونم.. قدیم ها برای این می خوندم که یه طنز ناب دخترونه بود… بازی کردن با کلماتی که هر روز می شنویم و اینبار بیان کردنشون به نحوی که خیلی جالب تر به نظر بیان… اما چند وقت پیش، توی وبلاگش یه شوک بزرگ به همه مون وارد کرد… شوکی که اعتراف می کنم دامنه اش به زندگی شخصی من هم رسید! و الان دوباره داره برمیگرده به اونچه که بود.. اما هم اون خیلی راه داره تا بشه گیلاسی سابق، هم ما خیلی راه داریم تا یادمون بره پشت این طنز شیرین، چه زندگی تلخی نهفته است…
این روزا باز هم وبلاگش رو می خونم.. نه به دلیل طنز ناب دخترونه اش… به دلیل طنز تلخی که توی زندگی همه مون جاریه… بعضی هامون چشمامون رو می بندیم و فقط به صدای خنده ها گوش می دیم.. اما بعضی ها ترجیح می دیم، چشمامون رو باز کنیم و خنده های مات رو روی صورت هایی با چشمای قرمز از گریه شبونه ببینیم…