خیلی باحالین ها… می دونستین؟

من اصولاً همیشه ها فکر می کردم، وقتی یه چیزی می نویسم، هیچ کس حال نمی کنه باهاش!! یعنی توی وبلاگای سابقم هم وقتی یه چیزی می نوشتم و پاش کامنت میذاشتن، می گفتم خب از سر دوستیه و از این صحبت ها!!! اما امروز تا مرز ذوق مرگیدگی مفرط پیش رفتم از بعضی حرفا… چند نفری از دوستان دلبند (بفرمائید پپسی) کامنت گذاشتن و یواشکی در گوشم گفتن «اه!! بسه دیگه… یه چیزی بنویس ما هم حالیمون بشه!»… یکیشون هم رسماً غیر یواشکی گفت با نوشته های جدیدم حال نمی کنه! حالا لابد می گید دختره ی ملنگ! بهش ایراد هم می گیرن، خر کیف می شه! اما آره… من از ایراد گرفتن های شما هم مثل چی، کیف می کنم… چون وقتی کسی به کارت ایراد می گیره، یعنی نوشته هات رو به معنای واقعی خونده، یعنی از اونچه سابقاً بودی بیشتر خوشش میومده.. البته همچین نیاز به گفتن هم نداشت ها… وقتی قبلاً کامنت های پست ها تا 20 تا می رسید و الان تا 10 تا، خب یعنی من افت کردم! ولی باور کنید این «گفتنه» خیلی چسبید…

دمتون گرم! 
.
.
.
پ.ن. سعی می کنم امشب یه کم فسفر بسوزونم و فردا یه مطلب آدم وار بنویسم…