طعمِ گسِ نوجوانی…

ده سال پیش، توی آخرین روزهای سال تحصیلی 77-78 یه عده دخترنوجوون، به سبک فیلم «ضیافت» مسعود کیمیایی، قراری با هم گذاشتن…
قرار بر این شد که روز 24 تیرماه سال 1388 (که فکر می کردن خیلی خیلی دوره) در روز تولد یکیشون، دور هم جمع بشن… این قرار رو توی یه دفترچه پر از خاطره ثبت کردن و گذشت…

یکی دو هفته پیش، یه SMS برام اومد که این قرار رو یادآوری می کرد… و اینبار قرار بر این شد که به جای روز بیست و هشتم، روز 18 تیر (چه روزی!) توی خونه مریم جمع بشیم…

عجب روزی بود… بعضی از بچه ها رو دقیقاً 10 سال بود ندیده بودم… یکی ازدواج کرده، یکی بچه داره، یکی نامزد داره، یکی سرکار می ره، یکی درس می خونه…
تمام مدت صدای خنده مون بلند بود… به یاد آوردن روزای پر شر و شیطنتی که به خاطرشون چه دردسرها که نکشیدیم… چه تنبیه ها که نشدیم، چه اشک ها که نریختیم… اما امروز حتی با به یاد آوردن اون اشک ها و رنج ها می خندیم… 

چه جیغ و دادها که نکردیم و انواع اقسام فحش ها رو با هم ReView نکردیم و بعد یهو یادمون اومد مادرشوهر مریم طبقه بالا می شینه و ما هم درست زیر پنجره نورگیر نشستیم!! مرور شیطنت ها و شرارت ها هم که بماند… گذاشتن صندلی شکسته زیر معلم بدبخت و تقلب های تاریخی و شر و ورهایی که به جای کلمات درست می نوشتیم!! ای وای… یادش به خیر!! یه بار توی امتحان ادبیات، به یکی از دوستام، اسم «هریت بیچر استو» رو تقلب رسوندم، بعد کاشف به عمل اومد خانوم نوشته «حلیمه خجسته»!!!! فقط تو تصور کن قیافه معلم ادبیات رو وقتی این اسم رو می خوند!!!
جداً چرا هر سال که ما بالاتر می رفتیم این جمله تکرار می شد که: «شما بدترین دوره دانش آموزای ما هستین»؟!؟ چرا همیشه مامان هایی که به مدرسه احضار می شدن، از مادرای بچه های ما بودن؟! چرا همیشه جشن هایی که برگزاریش به عهده ما بود، توش یه گندی بالا میومد؟! چرا همیشه معلم های ما فراری بود و هی وسط سال معلم عوض می کردیم؟!!

هر چی که بود، در عرض یه ظهر تا عصر، یه دنیا خاطره رو مرور کردیم، کلی سر به سر هم گذاشتیم، کلی پشت سر معلم ها حرف زدیم، کلی خندیدیم و از شدت خنده اشکمون سرازیر شد… بعدش هم که خداحافظی کردیم، به هم قول دادیم به زودی زود همدیگه رو ببینیم (مخصوصاً که یکی از دوستام تغذیه خونده و الان واسه خودش کلی خانوم دکتره!! و قرار شده دسته جمعی بریم پیشش، باربی بشیم!… یا یکی دیگه شون آرایشگاه داره، که اونم قراره باز گله ای بریزیم سرش..)

ده سال پیش، توی آخرین روزای سال تحصیلی، وقتی با هم قرار میذاشتیم، حتی تصورش رو هم نمی کردیم این ده سال اینقدر سریع بگذره… و همه مون اینقدر تغییر کنیم… اما زیر این تغییرات ظاهری، هنوز 10-12 تا دختر نوجوون و شر و شیطون پنهان شده، که هنوز هم منتظره یه جرقه ان برای خنده هایی از ته دل…

خدا قسمت همه تون بکنه!!!!