دیگه فکر کنم خواجه حافظ شیرازی هم می دونه که هدی، از آقایون به ظاهر عوضی خوشش میاد!
اما امروز یه چیز باحال متوجه شدم… خودم هم دارم می شم مثل این شخصیت ها!!!!!

البته معنیش این نیست که بگم مفاهیم ضدارزش خوبن و ارزش ها بدن… نه! بلکه عمیقاً معتقدم این چیزایی که آدما ادعا می کنن براشون ارزشه، در واقع نیست!
اونی که ادعاش می شه از همه باوجدان تره، آب نمی بینه… وگرنه به موقعش چنان برای منافع خودش می تونه دیگران رو له کنه که آدم شوکه می شه…
آدمایی که توی شرافت شریفشون (!) چنان غوطه ور شدن که غیر از خودشون هیچکس براشون واقعی نیست!
هرزه هایی که خطاهای کوچیک افراد رو چنان توی بوق و کرنا می کنن که هرزگی خودشون از دید بقیه پنهان بشه 
همه آدما از دیدشون پر از ایرادن و خودشون پاک و منزه!
هرکس که برای حفظ منافع شخصیش عملی مرتکب بشه، مجرمه، به جز خودشون!
و در کمال وقاحت، ادعاشون هم گوش فلک رو کر کرده که چرا فلانی اینکارو کرد… اگر من بودم، خودمو فدا میکردم که دنیای پاکمون، لکه دار نشه! 
و از همه جالب تر اینه که هر جای دنیا بری این جور آدما هست، اما توی مملکت اسلامی خودمون از همه جا وضع بدتره! 

من هرگز ادعای خوب بودن نداشتم… ادعای پاک بودن نداشتم… اما همه سعی ام رو کردم که خوب باشم، خطا نکنم، انسان باشم…
برای انسان بودن هم چارچوب دارم… یکی از مهمترین و اولین معیارهام هم تلاش برای دروغ نگفتنه!
این افراد همه کاری می کنن… همه جور خطایی ازشون سر می زنه… بعد با یه دروغ، خودشون رو می برن تا عرش و دیگران رو نابود می کنن! 

این فرزندان پیغمبر، که بوی گند کثافت کاریهاشون، دروغ هاشون، دنیا رو برداشته
ازشون متنفرم
هر جا هم بهشون بربخورم بی رودرواسی باهاشون حرف می زنم
دروغ های کثیفشون رو می کوبم توی صورتشون…
مهم نیست ظاهر من می شه ضدارزش و بی ادب و نقض آداب معاشرت!
مهم اینه که اینا فکر نکنن همه احمقن و می شه با ظاهرسازی سرشون رو شیره مالید و با ظاهر پیغمبرگونه شون، دنیا رو به گند بکشن!