مجازی یا واقعی…. مسئله این است!

چند سال پیشا، با یه سری دوستایی آشنا شدم که برای خودشون یه گروه یاهو داشتن برای طرفداری از حسام نواب صفوی! سردسته شون نیکو بود… یه آشنای دور و قدیمی که پیدا شدن خودش و خواهرش -یگانه- خیلی برام جالب بود!
گروه جالبی بود! اصلاً کسی به اصل مطلب کاری نداشت و ایمیل هاشون فقط پر از خوش و بش و قربونت برم، فدات بشم بود! هر از چندگاهی هم نیکو از حسام یه سری عکس می گرفت مثلاً از بچگی هاش و اینا، اسکن می کرد میذاشت توی گروه! (راستی تا یادمه بگم پدر حسام نواب صفوی فوت کرد! ما بهش می گفتیم سید احمد!! وکیل خوبی بود و یه آدم جدی و دوست داشتنی… خدا رحمتش کنه!)
یه روز این بر و بچه ها تصمیم گرفتن همدیگه رو ببینن… قرارمون هم شد یه کافی شاپ توی مرکز خرید ونک! 
رفتیم و همدیگه رو دیدیم… به آدمای جالبی برخوردیم.. یکیش سحر عصرآزاد بود که یه منتقد خوبه و توی مجله  فیلم نگار می نویسه… یا بهناز که هنوز هم توی دنیای اینترنت گاهی سراغی از هم می گیریم… یا لیلا، که پایه گذار اصلی این قرار بود و تازه عمل پیوند کلیه انجام داده بود و تحت تاثیر عوارضش بود (و اصلاً به خاطر اون، به جای کوه، توی شهر قرار گذاشتیم!)
یادش بخیر… روز خوبی بود… چند تایی هم عکس یادگاری گرفتیم و بعداً برای گروه ایمیل کردیم… 
اما همون بود… بعدش تموم شد… بعد هم من کلاً از گروهش اومدم بیرون، چون نه طرفدار این آقا بودم، نه دیگه حوصله صحبت های تکراری رو داشتم…
.
.
چند وقت پیش، توی سایت صحبت از راه اندازی یه پیک نیک شد که بچه ها با هم آشنا بشن… من هم ازش استقبال کردم، چون دو سه نفر از بچه ها بودن که جداً دلم می خواست ببینمشون… اما بعدش مسئله ای پیش اومد و پیک نیک با وجود کلی صحبت و هماهنگی، لغو شد
اما بین بچه های خودمونی تر سایت صحبتش بود که خودمون بریم بیرون… من منتظر بودم تکلیفم معلوم بشه که اصلاً اون موقع اینجا هستم یا نه، چون یه سفر کاری در پیش داشتم… ولی بعدش که فکر کردم، دیدم اصلاً همون بهتر! دلم نمی خواد برم!!
دوست ندارم آدمایی که برام تا الان یه سری دوست خوب مجازی بودن، بشن آدمای معمولی واقعی!

من آدمی هستم که خیلی سخت با کسی دوست می شم… مثلاً همین الان فقط یه دوست خیلی صمیمی دارم و 2-3 تا دوست یه کم کمتر صمیمی که از دانشگاه برام موندن… کلاً در ایجاد رابطه با آدما، خیلی سخت گیرم! واسه همین می ترسم همون اتفاقی که توی گروه قدیمی برام افتاد، اینجا هم بیفته! یعنی این آدما رو ببینم و بفهمم که طبق معیارهای سخت گیرانه من، دوستای خوبی برام نیستن! نه که اونا خوب نباشن… بلکه با من جور نیستن! و این بدون شک توی رابطه مجازیم باهاشون هم تاثیر میذاره
واسه همین، همین الانش هم مثل بقیه که خیلی با هم صمیمی شدن، نه شماره موبایلی رد و بدل کردم، نه گپ و گفت خارج از محیط سایتی باهاشون داشتم (البته استثناهایی هم بودن… افرادی مثل این یکی میلاد و اون یکی میلاد (!) که واقعاً از همون صحبت های کوتاه هم، باهاشون لذت می برم! یا مثلاً سینا که شماره موبایلم رو برای مواقع ضروری داره… یا مهسا که به خاطر مسئله زیرنویس ها با هم اس ام اسی گاهی در تماسیم) اما حتی این استثناها هم خوشبختانه اونقدر محدوده که برام نگران کننده نیست…
حتی خوب که فکر می کنم می بینم دلیل اینکه به جشن پرشین بلاگ نرفتم هم، همینه!!
.
.
اگر کوچکترین شکی هم برای شرکت توی این جمع دوستانه داشتم، با مشخص شدن روزش منتفی شد! چون جمعه ها روزیه که من ترجیح می دم کنار خانواده ام باشم و بعد از یه هفته، یه دل سیر ببینمشون! اگر بیرون هم می ریم با هم بریم… که این بیرون، اکثراً فرحزاده و هوای خوشی و کبابی و گردش و قدم زدنی و بگو بخندی و یه عالمه انرژی!
.
.
به نظر من، دوستای مجازی باید همون مجازی بمونن!
با اینکه با جلو رفتن زمان، فاصله این دنیای مجازی و واقعی داره کم و کمتر می شه، اما من ترجیح می دم توی این یه مورد، با زمان جلو نرم…
چون دوستای دنیای واقعی هم حتی که با شناخت باهاشون دوست می شی و با شناخت جلو میرید و صمیمی می شید، باز هم یهو چنان تو زرد از آب درمیان که اشکت رو درمیاره!
توهین به بچه هایی که اینجا منو می شناسن نباشه، ولی در این یه مورد، من ترجیح می دم ریسک نکنم!!