برای شراره، که خوب بود و شاد!

مثل اسمش بود… پرشر و شور و پرهیاهو و فعال! 
خیاط خوبی بود… دوست خوبی هم بود… فقط 45 سالش بود….
.
اولین اتفاق عجیبی که براش افتاد، حدود 4 ماه پیش بود… یه آمپول پنی سیلین که توی خونه زد و شوک آنافیلاکسی و 5 دقیقه مرگ! وقتی برگشته بود، هنوز توی شوک بود از اونچه دیده بود… یه محوطه بزرگ بدون سقف، که با یه پرده سفید به دو بخش تقسیم شده بود… شراره این طرف پرده بوده و از اون سمت، صدای فریاد و شیون و التماس میومده… از کسی که اونجا ایستاده بوده خواهش کرده بذاره بره ببین چرا اینها اینقدر آشفته و در رنج هستن… اما جواب قاطع بود: «هنوز نوبت تو نیست، باید یه کم دیگه صبر کنی!»
.
سرحال بود… حتی یه دل درد ساده هم نمی گرفت… پر جنب و جوش بود… از اون زن هایی که همه زندگی و امور خونه روی دوششون می چرخه… دو تا دختر داشت… یکی 24 ساله و یکی حدود 17 ساله… از اون دخترک هایی که با بوی عطر تن مادرشون زندگی می کردن و روزی که صورتش رو نمی بوسیدن، شب نمی شد… و شوهری که دوستش داشت، اگرچه ایرانی بود و سنتی…
.
حدود یک هفته پیش، توی چک آپ های عادیش، موقع سونوگرافی، متوجه یه برجستگی توی دیواره رحمش شد… دکتر دستور جراحی و نمونه برداری رو داد… با پای خودش و خوش و خرم رفت بیمارستان…
اما زیر عمل، 6 بار دچار سکته مغزی و قلبی شد… دکتر هم بدون انجام کار خاصی، جراحی رو نیمه کاره رها کرد… بعد از عمل، بهوش اومد… گفت و خندید… اما…
یک مرتبه رفت! به کمای عمیق و غیرعادی… سه روز توی کما بود… نتایج آزمایشاتش همه رو شوکه کرده بود… سرطان سرتاسر بدنش رو گرفته بود… روده ها، کبد، معده، قسمت هایی از ریه… و همه اینها، بدون کوچکترین درد و نشانه ای!!
.
شراره دو روز پیش رفت… برای همیشه… و بیشتر از همه، دلم برای دخترکانش می سوزه که تمام مدت، شوکه و بیحال، زیر سرم هستن و حتی نای گریه ندارن! 
.
امروز نمی دونم کجاست… شاید پشت پرده ای که اینقدر کنجکاو بود بدونه پشتش چی در جریانه…
امیدوارم هر جا هستی، در آرامش باشی… 
روحت شاد!