برای یک دوست… باشد که شاد باشد…

درست یادم نیست از کی می شناسمش!
وقتی اولین بار مستقیماً باهاش صحبت می کردم، جدی بود و کمی تند… سرد بود و در عین حال که نمی خواست باهام حرف بزنه، چیزایی بهم گفت که به گفته خودش به هیچکس نگفته بود!
حرفای زیادی زدیم… و من هم اون موقع وضع روحی مناسبی نداشتم…
شده بودیم مثل دو تا آدم خسته، که ناخودآگاه به کسی که مثل خودشونه اعتماد کرده بودن… غریبه هایی که بعضی زوایای روح همدیگه رو می شناختن… و هر کدوم چیزی دارن که دیگری بهش نیاز داره…
هنوز که فکر زندگی تک و تنها، توی یه باغ سیب رو می کنم، بوی عطر سیب توی مشامم می پیچه و احساس آرامش می کنم… 
.
تنهایی، نه تنهایی جسم، بلکه تنهایی روح، شخصیت آدم رو می سازه و روح رو آبدیده می کنه…
مثل یه ماراتن می مونه، که تنها حریفت، زمانه و بازنده هم همیشه توئی!
اما از نظر من، هر باختی، به این معنی نیست که تو هیچ نفعی نبردی…
شاید خودش ندونه… شاید خودش شاکی باشه… غمگین باشه… اما تنهایی، طوری روحش رو صیقل داده که هیچ غباری روش نیست… و به همین خاطر اینهمه حساسه و آسیب پذیر!
.
بعضی آدما قوی هستن…
بعضی ها ادای قوی بودن رو درمیارن…
بعضی ها هم هیچ ادعایی ندارن…
بعضی ها هم به ضعفشون معترفن…
اما جالب ترینشون اونایی هستن، که معجونی هستن از این ها! ترکیبی که گاهی لایه های قدرتش روش شناوره و توانائیش رو توی هر زمینه ای نشون می ده و گاهی چنان ضعف وجودش رو فرا میگیره که هیچ درمانی براش نیست، جز اشک!
.
من به تازگی یه دوست دارم… دوستی که از معدود افرادیه که حرف زدن باهاش آزارم نمی ده…
ادای این رو درنمیاره که منو می شناسه و الکی نمی گه قربونت برم، فدات بشم…
کسیه که خیلی رک میاد بهم می گه به مطلب جدید وبلاگت رتبه «مزخرف» رو دادم!!
و من هم با کمال صداقت بهش می گم «مرسی!»
چون کم پیدا می شه کسی که اینقدر بی پرده نقدت کنه و ایراداتت رو بگه… و خیلی ها، چه تو دنیای واقعی، چه تو دنیای مجازی یادشون رفته یکی از مهمترین خصوصیات یه دوست اینه که بدون رودرواسی، نقاط ضعف کارت رو بهت بگه…
همه فقط نگران هستن که وجهه شون پیش بقیه خراب نشه
اما من ترجیح می دم این انتقاد تلخ رو به اون پنهان کاری شیرین!
.
این روزها، خسته تر از هر وقتیه که می شناختمش…
آشفته است…
نگرانی رو پشت همه جملاتش حس میکنم…
داره می ره به سفری که نه می دونه کجاست، نه پایانش مشخصه… 
بی اختیار این دلشوره از پشت کلماتش بهم منتقل می شه، هضمش می کنم، سعی می کنم برای بیان حقیقت، شیرین ترین کلماتم رو برای پاک کردن این احساس منفی بکار ببرم… شاید کمی لبخند، کمی آرامش، کمی آسودگی خیال به همراه بیارم…

دوست جدیدم…
برات آرامش آرزو می کنم…
که آرامش، همه ی خوشبختیه! 
.
.
.
پ.ن.1  این مطلب به هیچ وجه حق مطلب رو درباره ایشون ادا نکرده! 

پ.ن.2  ببخشید که غیر از خودش کسی سر درنمیاره چی نوشتم!! دیگه یه وقتی هم وبلاگ آدم مخاطب خاص داره دیگه…