روزی، روزگاری، اتوبوس!

اول- از اونجا که ما جزو مرفهین بی درد طبقه بندی می شیم، صبح به صبح، بابامون با سلام و صلوات سوار ماشین شخصی می کندمون، خودش میاره سرکار، بعد هم عصر دوتایی باهم، خیلی شیک برمیگردیم خونه

دوم- خاله من، که همسن خودمه، توی شرکت همکارمه… مسیر خونه شون تا شرکت خیلی راحته… یه ذره پیاده می ره تا میدون فردوسی، بعد سوار اتوبوس های BRT می شه و می ره سمت نیروهوایی و صاف سرکوچه شون پیاده می شه

سوم- مادربزرگ من پریروزا مرخص شد و رفت خونه شون… مامان و خاله بزرگه هم رفتن پیشش… بنابراین یه روزی -که پریروز باشه- من گفتم با خاله جان دوتایی از شرکت و توسط سیستم حمل و نقل عمومی، می ریم منزل مادربزرگ

چهارم- جای شما خالی، رفتیم و توی صف سه فرسخی اتوبوس ایستادیم… هر اتوبوسی هم میومد، عینهو کنسرو آدمیزاد بود! خیلی لطف می کرد، یه نفر از بالای جمعیت خودش رو پرت می کرد بیرون و به جاش 20 نفر می چپیدن تو اتوبوس (یاد اون فیلم متروی چین افتاده بودم که مامورای مترو، آدما رو با هل و زور، می چپوندن تو!) منظره جالب مراسم بلیط اندازون ملت هم که خیلی دیدنی بود! یکی سرش رو زیر مینداخت می رفت، یکی آشغال شکلاتش رو مینداخت تو جای بلیط، یکی الکی دستش رو می کرد تو اون سوراخه که یعنی من بلیط انداختم، یکی هم در کمال ریلکسی از جلوی مامور رد شد و نگاه کرد تو چشاش و گفت بلیط ندارم!

پنجم- بالاخره بخت به ما یاری کرد و نوبت بهمون رسید که آبلمو بشیم! با خاله جان چپیدیم تو اتوبوس و به یکی از این آویزا هم که توش قوطی شامپو داره (!) آویزون شدیم که جوون مرگ نشیم… جای شما خالی، یه خانومی هم اومد پشت سرمون و کیف سه منیش رو انداخت رو کمر ما و خودش هم خیلی راحت تکیه اش رو داد به من که یه وقت خدای نکرده خسته نشه… حتی دو سه بار جاخالی دادن و من با مغز به سمت زمین پرت شدنش هم براش درس عبرت نشد!

ششم- وقتی از اتوبوس پیاده شدیم، حس می کردم زانوهام متلق به خودم نیست! وزن خودم، کیفم، اون خانومه –که ماشالا برا خودش هرکولی بود- کیف خانومه و حرکات موج مکزیکی جمعیت، حسابی حال و احوال اجداد زانوی ما رو پرسیده بود!

هفتم- امروز، که دور روز از اون واقعه تاریخی می گذره، ساق پا و زانوی من همچنان دردناکه و تا حدود شل می زنم! نه می تونم راحت بشینم، نه می تونم راحت پاشم.. کلاً حال خودم و پاهام خیلی خوبه! سلام داریم خدمتتون!

آخر- از خداوند صبر عاجل و کافی، برای اتوبوس سواران دائمی تهران آرزومندم! بوگو آمین!