من یه عادت بد دارم… هر وقت شروع به خوندن یه کتاب می کنم، چه 100 صفحه باشه، چه 1000 صفحه، نمی تونم بیشتر از دو سه روز خوندنش رو طول بدم! اگر موضوعش جذاب باشه که از این هم بدتر! مثلاً بارها شده ساعت 6 بعد از ظهر یه کتابی رو دست گرفتم و 10 صبح گذاشتم زمین و با خیال راحت خوابیدم!
اما الان بیشتر از دو هفته است که دارم یه کتاب رو می خونم… به خاطر این طول کشیدن، چند بار هم اینجا اسمش رو شنیدید… حتی یه نقل قول هم ازش کردم… آدمکش کور!

اولش کتاب، یه کم گیجتون می کنه… جابجایی های زمانی، حرکت بین یه داستان حقیقی و یه داستان سورئال، اخباری از روزنامه ها که وسط بخش ها چاپ شده… اما کمی که پیش می رید، داستان توی ذهنتون جا می افته و تازه می فهمید چه شاهکاری رو تو دست دارید!
کاراکتر اول این داستان، دوشیزه آیریس چیسه، که ما همه داستان حقیقی رو از زبون اون می شنویم
موازی با این داستان، با کتابی به اسم آدمکش کور آشنا می شیم که نویسنده اش خواهر آیریس، یعنی لورا چیسه
توی این داستان، مرد و زنی عاشق حضور دارن که مرد توی هربار ملاقات، تکه ای از یه داستان سورئال رو برای زن تعریف می کنه… درواقع، داستانی در دل داستان آدمکش کور وجود داره که درانتهای کتاب، این دو، با داستان زندگی آیریس چنان بهم گره می خورن که می تونی بفهمی کی توی این داستان آدمکش کور بود، کی دخترک لال بود، کی گرگ بود و پادشاه!

این کتاب رو مزه مزه کردم و خوندم… هر بار دو یا سه فصل… و اعتراف می کنم هر بار بیشتر وحشت زده شدم!
آیریس چیس، خودِ خودِ منه!! 
تفکراتش، رفتارهاش توی خانواده، با خواهرش -من با برادرم- ، رفتارهاش با همسرش و بی تفاوتیش نسبت به هر کاری که انجام می ده، سکوت های بیجاش و حرف زدن های بی موقعش، علائقش، عاشق شدنش، نگهداشتن غنیمت های کوچیک از دوران خوشش، همه چیزش…
حتی خوب که فکرش رو می کنم می بینم وقتی به اینجام برسه -دقیقاً اینجا!- حتی می تونم خائن هم باشم!!
نمی خوام سرنوشتی مثل آیریس در انتظارم باشه…
تنهای تنها! 
اما مشکل اینه که نمی دونم چی رو باید تغییر بدم که سرنوشتم مثل اون نشه!
آخه مگه می شه آدم با ذات خودش هم بجنگه؟!
یه ذره گیج شدم…
هنوز وحشتم فروکش نکرده… ولی اعتراف می کنم مسیری که آیریس رفت تا به پایان خط رسید خیلی برام فریبنده است
بریدن از همه چیز و همه کس…
گرچه خیلی چیزا رو از دست داد، ولی آرامشی پیدا کرد که متاسفانه با تصمیم های غلط خودش و اطرافیانش، بهم خورد! 
نمی تونم تصمیم بگیرم…
آیریس باشم یا نباشم؟!
.
.
.
سوال: تا حالا با چنین کتابی روبرو شدید؟ کتابی که کاراکتری داشته باشه که تا مغز استخون شبیه شما باشه؟! اگر آره، چیکار کردید؟!

راحت شدم!!!
یعنی به معنای واقعی رااااااااااااااااااااااااااحت ها!!! 
خیلی وقت بود که تو فکر عوض کردنش بود… یعنی کلافه ام کرده بود!
چی؟ تشک تختم!!!
یعنی از هر طرف می چرخیدم ناراحت بود! من هم که حسسسساس! هی کمرم درد می گرفت، هی گردنم درد می گرفت، هی بدخواب می شدم و اینا!

اولش گفتیم بریم یه دونه از تشک های سوپر طبی دبش بخریم و خودمون رو خلاص کنیم…
اما دلم یه چیز بهتر می خواست… یه چیزی که آدم وقتی روش دراز می کشه روحش تازه بشه!
تا اینکه…
توی یکی از این مجلات تبلیغی دیدیمش…
یه تخت بادی! 
برای همین کلاً تخت چوبیم رو از اتاق تبعید کردم و این کُپل خان رو به جاش گذاشتم!
اصلاً مهم نیست که به سرویس اتاقم که همه اش چوب روسه نمیاد!
اصلاً مهم نیست که به رنگ فرش و پرده هام (ترکیب صورتی و بنفش) نمیاد! 
اصلاً مهم نیست که نمی شه مثل آدم روش ملافه انداخت و تازه به رنگ هیچ کدوم از ملافه ها و روتختی هام هم نمیاد!!
مهم اینه که وقتی می خوابی روش حقیقتاً روحت تازه می شه!! 
وقتی بالشت رو میذاری پشت سرت و روش دراز می کشی که کتاب بخونی، عین یه مامان مهربون (!) بغلت می کنه و توش فرو می ری و کمرت همین جوری هی کیف می کنه! 
و از همه مهمتر… وقتی روش غلت می زنی جیرجیر صدا نمی کنه و به خواب نازت هیچگونه آسیبی وارد نمی شه! 
خلاصه که به همتون توصیه می کنم همه ی تخت های چوبی و فلزی و هر چی که دارید، بندازید تو سلـــط آشغال و به جاش یه دونه از این تپلی ها بخرید! 
.
.
پ.ن. آخر دلم طاقت نیاورد و فیلم 2012 رو با کیفیت R5 دانلود کردم… بلانسبت شما عینهو سگ پشیمونم! کیفیت صداش اصلاً تعریفی نداره
دیگه صبر می کنم 720ش بیاد اونو دانلود کنم! 

قبول دارید که شنیدن صدای افراد برای شکل گرفتن یه رابطه خیلی مهمه؟!
یعنی ممکنه تو 50 سال با یکی چت کنی، به خیال خودت ازش خوشت هم بیاد، اما به محض اینکه صداش رو و لحن صحبتش رو می شنوی، دلت رو می زنه و می بینی با اون چیزی که توی تفکر تو شکل گرفته بوده، زمین تا آسمون متفاوته… 
پشت چت دروغ خیلی می شه گفت… اما صداها خیلی کمتر دروغ می گن…
صدایی که می لرزه وقتی از رنجش می گه، دروغ نمی گه
صدایی که می گیره وقتی از عشق از دست رفته اش می گه، دروغ نمی گه
صدایی که غمگینه ازت انرژی می گیره و صدایی که می خنده بهت انرژی می ده
حتی اگر چرت و پرت بگید، حتی اگر باعث بشی سرایدار شرکت و راننده آژانس به عقلت شک کنن با این اراجیفی که می گی!

اگر بخوای نمودار انرژی دیشب منو بکشی، یه خط صافه، که بعد از برداشتن گوشی تلفن و شنیدن یه صدای خیلی خیلی غمگین و شکسته به شدت افت می کنه و می چسبه کف زمین… بعد مثل همیشه، کم کم خودش رو پیدا می کنه و می شه همون هدایی که باید باشه و یه چیزایی می گه که شاید خیلی مفید نباشه، اما اقلاً این مزیت رو داره که از اعتقاد قلبیش سرچشمه گرفته… و کم کم و کم کم نمودار انرژی دو نفره شون اوج می گیره و اوج می گیره و آخرش با صدای قهقهه خنده گوشی رو قطع می کنه و با یه لبخند گل و گشاد از در خونه می ره تو و وقتی مامان می گه یه ساعته داره شماره ات رو می گیره و اشغاله و نگران شده و اینا، بدون هیچ احساس گناهی می گه: آتوسا بود! 

من هیچوقت توی زندگیم آدم مفیدی نبودم… یعنی همیشه همه از دستم شاکی بودن… به غیر از آتوسا هم یاد ندارم کسی بهم گفته باشه دوست خوبی هستم!
اما دیشب حس کردم یه ذره مفیدم… می تونم گاهی، آبی باشم روی آتیش… و چه حس خوبی بود!
و می دونی چرا؟
چون فقط من «دوست خوبی» نیستم… تو هم هستی! 
راستی…
یادت نره…
بخند! 

توی این یکی دو روزه هی اومدم این صفحه نوشته تازه رو باز کردم که بنویسم، هی کار پیش اومد! یا مشتری زنگ زد، یا مدیرعامل احضارم کرد، یا وقت ناهار شد، یا وقت رفتن! خلاصه که هی سوژه های نازنین اومد توی ذهنم و هی پرپر شد! نتیجه اش این شد که دوباره مجبورم درباره فیلم بنویسم! (البته می دونید که… من علاقه خاصی به فیلم ندارم… اما چه کنم که مجبورم! )

لازم به ذکر نیست که من اندازه موهای سرم فیلم دیدم! 
و در این لحظه، از همین تریبون، می خوام یکی از کسل کننده ترین فیلم هایی که توی عمرم دیدم رو معرفی کنم!
این شما و این هم…. Aviator!! 
یعنی باورم نمی شد یه روز یه فیلم از مارتین اسکورسیزی ببینم و دوستش نداشته باشم…
یا از اون بدتر، یه فیلم از لئوناردو دی کاپریو ببینم و دوستش نداشته باشم…
یا کلاً یه فیلم با این همه بازیگر معروف ببینم و دوستش نداشته باشم…
اما دیشب که رسیده بودم به زمان 1:30 فیلم، وقتی نگاه کردم دیدم نصفش مونده آه از نهادم بلند شد!
یعنی در طول عمرم یاد ندارم با این اجبار و کسالت فیلمی رو دیده باشم!
آخه این هم زندگی بود این هاوارد هیوز بدبخت داشته؟!
هی هواپیما ساخت و هی ترکوندش!
هی فیلم ساخت و هی عوضش کرد… یعنی دهن ما رو… آره… با اون فیلم Hell’s Angels ش! 
هی دستاش رو، لباساش رو، در و دیوار خونه رو، شست و سابید و منو یاد زن عموی مامانم انداخت که وسواس داره و گوشی موبایل رو هم می شوره!
خلاصه که از اون فیلمایی بود که از دور دل می برد و از نزدیک زَهره! 

برم… برم یه قسمت هاوس دانلود کنم ببینم، اوقاتم بیاد سرجاش! 
.
.
.
پ.ن. یه سوال حیاتی برام پیش اومده: کوچولو کجا می ری؟ ==>

یعنی از من سست عنصرتر هم آدم تو دنیا هست؟!
بعید می دونم!!
درحالیکه به خودت قول دادی تا ترجمه رو تا آخر فصل 3 انجام ندادی فصل چهار رو نبینی….
کار و زندگی و خانواده و ترجمه و همه چی رو ول کنی، بعد از صبح کله سحر تا شب بشینی فصل 4 هاوس رو ببینی!
بعد توی قسمت آخرش هم اینقده گریه کنی که چشات بشه کاسه خون!
بعد پرپرپرپر بزنی که بیای شرکت فوری فصل پنجش رو بذاری دانلود بشه (راستی بهنام بی زحمت لینک های دی وی دی ریپ فصل 5 رو واسه من پیدا کن… الهی یک در دنیا، 100 در آخرت نصیبت بشه برادر!) 
بعد تازه ببینی حالت خیلی غمه، بشینی انیمیشن 9 رو ببینی هی خوشت بیاد… بعد باز ببینی ماهواره همه اش نویزه، تلویزیون خودمون هم که… آره…
بعد اونوقت بشینی قسمت اول و دوم سه گانه بورن رو ببینی که دلت تنگ شده براش… بعد یادت بیاد ای دل غافل، قسمت سومش رو دانلود نکردی! (الان داره دانلود می شه!) 
بعد، پس از اینهمه ناز و نوازش چشمانت توسط مانیتور و گوشات توسط هدفون، یه پسردائی وروجک پاشه بیاد خونه تون و عینهو گردباد همه چیز رو بهم بریزه… 
بعد هم شب تا صبح هی غلت بزنی، هی خواب ببینی تو دانشگاهی و سر هیچکدوم از کلاسات نرفتی و فردا هم امتحان داری!
بعد هی بیدار بشی و هی خوابت نبره!
بعد اونوقت صبح هم کلی تو ترافیک بمونی…
بعد بیای شرکت ببینی آقای کار، همون دم در نشسته!
بعد بیای ببینی 9 صفحه مطلب خونده نشده تو انجمن برات ردیف شده…
بعد ببینی 34 صفحه پست های حذف شده رو باید حذف نهایی بکنی (آخه چرا اینقده پست اسپم میدید شماها!!! )
بعد…
بعد…
بعد…
بعد من الان حالم خیلی خوشه! نه؟! 

موجودات افسانه ای زیادی وجود دارن…
از جمله: هابیت ها و ترول ها و دورف ها و الف ها و گابلین ها و پریزادها و سانتورها و سایرن ها و گرگینه ها و خون آشام ها و…
هر کدوم مزایایی دارن و معایبی… اما از بینشون، من همیشه عاشق خون آشام ها (Vampires) بودم. یعنی اگر یه روز قرار بود تبدیل به یکی از این موجودات بشم، بدون شک میخواستم خون آشام باشم!

خون آشام ها شیکن! لباس های قشنگ می پوشن، مهمونی های خوشگل می گیرن، چشماشون رنگای خوشگل خوشگل می شه، روزا خوابن و شبا بیدارن (البته توی داستان هایی مثل twilight خون آشام ها رو موجوداتی بدون خواب توصیف کرده که آفتاب هم آسیبی بهشون نمی رسه، اما در اکثر روایات، نور خورشید باعث مرگ خون آشام ها می شه!!)…
در کل من دوستشون دارم! 
البته الف ها هم خوبن ها (لگولاس و آروِن رو توی ارباب حلقه ها خاطرتون هست که؟)… هم خوشگلن، هم نامیرا! هم به اون زبون باحال سرزمین های میانه (اسمش یادم نیست! ) صحبت می کنن… ولی در هر صورت خون آشام ها یه کلاس دیگه ای دارن!!

شما اگر بهتون می گفتن می تونید تبدیل به یکی از این موجودات بشید کدوم رو انتخاب می کردید؟
برای شناخت بیشتر، لینک این جک و جونورا رو از ویکی پدیا براتون گذاشتم… 

اول- چرا اینقدر به نوشتن خاطراتمان علاقمندیم؟ حتی وقتی که هنوز زنده ایم، می خواهیم وجودمان را، مانند سگهایی که به شیر آتش نشانی می شاشند اثبات کنیم. عکس های قاب کرده مان را، دیپلم هایمان را، کاپ های روکش نقره شده مان را به نمایش می گذاریم؛ حروف اول ناممان را روی ملافه هایمان می دوزیم، ناممان را روی تنه درختان حک می کنیم، یا با خط بد روی دیوارهای دستشویی می نویسیم. همه اینها زائیده یک احساس است: امید! یا به کلام ساده تر: جلب توجه! حداقل در پی شاهدی هستیم. نمی توانیم تحمل کنیم صدایمان، مانند رادیویی که از کار می افتد، سرانجام ساکت شود.
آدمکش کور – مارگارت اتوود – نشر ققنوس 

دوم- یادم نیست، ولی فکر کنم اوایل تابستون پارسال بود که این کتاب رو خریدم… از شهرکتاب برج آرین! اولین چیزی که منو جلب کتاب کرد، اسمش بود و بعد اون آرم دایره شکل روی جلد که توش نوشته شد بود: برنده جایزه بوکر سال 2000. حتی نمی دونم این جایزه بوکر چی هست (الان می رم تو ویکی پدیا می بینم) اما می دونستم که یه دلیلی داشته که این کتاب «برنده» شده… معمولاً کتاب های برنده، یا متفاوت هستن، یا شروع کننده یه موج جدید توی نویسندگی… نظر منو می پرسی، آدمکش کور، هر دوی این خصوصیات رو داره!

سوم- نوشتن برای من به جز همه دلایلی که خانم اتوود گفته، یه دلیل دیگه هم داره… تخلیه روحی!
گاهی که حس می کنم ذهنم داره متلاشی می شه، نوشتن برام می شه عین یه قدح اندیشه و رشته های افکارم رو از شقیقه ام می کشم بیرون و خالی می کنم توش (ر.ک. هری پاتر)… باور کنید خیلی سبک می شم! 

چهارم- یه جایی، توی یکی از قسمت های سریال هاوس، دکتر کامرون با یه زن در حال مرگ دوست می شه و خیلی صمیمی می شه و وقتی می میره خیلی غصه می خوره. وقتی هاوس بهش می گه چرا با خودش اینکار رو می کنه، جواب می ده: وقتی یه آدم خوب از این دنیا می ره باید یه اثری داشته باشه، باید یکی ناراحت بشه و دلش براش تنگ بشه، باید یکی دلش بشکنه و براش گریه کنه… این حق اون آدم خوبه!

آخر- چند تامون می خوایم هر جوری شده اثری از خودمون توی دنیا باقی بذاریم؟… چند تامون لیاقت داریم بعد از رفتنمون اثرمون توی دنیا باقی بمونه؟… سوال سختیه برای جواب دادن!

دیروز یه نیمچه سکته ای زدم!
جداً چرا بعضی آدما وجدان ندارن؟ نه تنها شایعه می سازن، بلکه شایعه رو می پراکنن (!) و از اون بدتر میان به یکی می گن که وسط مهمونی یهو داد بزنه: نــــــــــــــــــــه!! 
خانوم خوشگل محترم عزیز، وسط گپ و گفت های خشنگ خشنگ خانوما، یهو دلقی می گه: «راستی شنیدی مسعود کیمیایی مُرد؟!» 
عکس العمل بنده که دو خط بالاتر ذکر شد! بعدش هم اشک تو چشام جمع شد، بعدترش هم یه سه چار بار دیگه گفتم نه، بعدش تازه یادم افتادم بگم منبع خبرت کجاست؟
ایشون هم فرمودن که پسره 13-14 سالشون گفتن  
البته حال دگرگون شده ی من تا همین امروز صبح که اینترنت رو زیر و رو کردم و خوشبختانه حتی خبری از کسالت مسعود کیمیایی پیدا نکردم، ادامه داشت! 
ولی الان یه کم بهترم! یه آب قند هم بدید دستم بد نیست!
.
.
ما آخر نفهمیدیم امروز دانشگاه ها تعطیل بود یا نه
اما خب شایعه اش در حد بسیار قوی دیروز دهن به دهن می چرخید
مهسا جان (یکی از اقوام سبز سبز) که در اوج امیدواری، یه دونه آیس پک (!) نذر یک عدد سید (!) کرد که امروز تعطیل بشه
بهرحال همیشه که نمی شه دنبال اهداف انقلابی بود، گاهی هم باید اهداف امتحانی رو دنبال کرد!
.
.
امروز اصلاً شلوغ نیست… یعنی در مقایسه با 13 آبان که تو میدون فردوسی هر سه سانت به سه سانت یه مامور ایستاده بود، امروز هیچ خبری نیست!
البته بماند که امروز اون منفعت قدیمی رو واسه ما داشت و برای ورود به طرح زوج و فرد خیلی شیک از مسیر اصلی اومدیم و هیشکی نبود بگه خرت به چند من و فقط یه فرش قرمز کم بود که شکوه و جلال ورودمون تکمیل بشه…
بالاخره این محمود یه نفعی هم باید واسه ما داشته باشه دیگه! نمی شه که رئیس جمهور کلاً بی بخار باشه که!! 

تصور کن تو یه فول پرفسور از دانشگاه هاروارد و استاد دانشگاه تهرانی که کلی کتاب نوشتی و خرج کردی و مو سفید کردی و تحقیقاتی انجام دادی که یه کشور رو زیر و رو کرده و خلاصه توی رشته خودت، کارت خیلی درسته!
بعد یه فوق لیسانسه از دانشگاه آزاد دورقوز آباد میاد می شه استاد یکی از درسای دیگه مرتبط با رشته تو با پارتی بازی و تقلب و گاوبندی (!) و خلاصه همه روش های غیر انسانی دیگه، می شه مدیر گروه و رئیس تو!
بعد می شینه اظهار فضل می کنه و همه تحقیقات و کارای تو رو زیر سوال می بره و بعد تازه بهت تهمت هم می زنه که این آقا از منابع دانشگاه دزدی و اختلاس کرده، وگرنه از کجا آورده فلان ماشین رو سوار می شه؟!
جناب عالی دقیقاً برای من توصیف کن تا کجات می سوزه؟!
.
.
کاری به خوب بودن و بد بودن هیچکس ندارم… اما جداً گاهی دلم برای امثال هاشمی رفسنجانی و موسوی کباب می شه…
اون اوایل انقلاب و سالهای جنگ که اینا در صدر مملکت بودن و داشتن کشورداری می کردن، این مرتیکه میمون کجا بود؟! یه بچه بیست و چند ساله علاف!!
یا اصلاً از اون عقب تر… اون سالهای قدیم و زمانی که هاشمی کنار افرادی مثل خمینی مشغول مبارزات بود و از ثروت مادرش خرج انقلابی می کرد که الان همه صاحبش شدن غیر از خودش، ایشون کجا تشریف داشت؟ احتمالاً مشغول شنا (!) بوده!!!
جداً چی می کشن اینا که مجبورن خیلی حرفا رو توی دلشون نگهدارن و دق نکنن؟!! 

لوکیشین: هال خونه اقدس خانوم اینا!
زمان: سر ظهر 
دکوپاژ: دوربین در زاویه قرار داره، پنجره های قدی که پرده هاش کنار زده شده و آفتاب کله ظهر پائیز که پهن شده وسط اتاق و حیاط نقلی که سه پله پائین تر از سطح خیابونه از پنجره پیداست. کف اتاق بساط سبزی پاک کنی براهه…
کاراکترها: اقدس خانوم، زری جون، پری جون!

زری جون- راستی ببینم، عروس بزرگه فاطی رو دیدی؟
اقدس خانوم- همون قد درازه؟
ز- آره دیگه، همون که تازگی اومده این محل
الف- واه واه!! چه افاده ای هم داره 
پری جون- آره بابا! دیروز تو بقالی حسن آقا دیدمش… جواب سلامم رو هم بزور داد
ز- آره! خود فاطی بدبخت هم مونده با این چیکار کنه
الف- اصلاً مثل خلا می مونه… بقول مجری به خانه برمیگردیم، تعادل روانی نداره! 
پ- شنیدم می خواد یه عروس دیگه هم بگیره؟
ز- عقلش کمه والا! همین که زائیده بزرگ کنه، بعدی پیشکش!
پ- والا! البته انگار پسر کوچیکه خودش یکی رو زیر سر داره!
الف- آره! راستی دیدی چه بر و رویی داره؟ ماشالا خیلی خوش قد و بالاس! دیروز دیدمش، از این کت شلوار گرون هام تنش بود.. چی چیه هی تبلیغش رو می کنه تلویزیون؟ همین که شربت می ریزه روش، لک نمی شه
پ (با حرکت همزمان چشم و ابرو و سرو گردن)- نانو!
الف- آره همون! اصلاً چی هست این نانو؟
ز- والا می گن شما متر رو در نظر بگیرین ! بعدش هم میکرومتر که یک میلیونیوم متره، حالا نانو دیگه یه چیزیه خیلی ریزتر از میکرومتر!
الف- آهان!!
همگی سری به معنای شیرفهم شدن تکون می دن و به پاک کردن سبزی ادامه می دن!
.
.
.
.
تو رو به اونی که می پرستید!… این گفتگو قابل تحمل تر بود، یا این گفتگو؟!

بعداً نوشت: یه Category به وبلاگم اضافه کردم به اسم «لینک دانلود»… همه نوشته هایی که توش یه چیزی برای دانلود وجود داشته باشه، جزو این دسته هم می ره